Yetmeliydi

 Yolda yürüyorum güneşin kalbimi eritmesine izin veriyorum. Gözlerimi kapıyorum. Düşecek gibi oluyorum bu hissi iyi biliyorum. Yine de nefes alıyorum. Sonra bir çığlık. Bulutlar alıp götürüyor güneşi. Her yer karanlık. Göremiyorum. Nefes alamıyorum. Düşünüyorum. Biten her şeyi son kez detaylıca düşünüyorum. Bir alışılmışlığın üstünde, parmak uçlarımla yürüyorum. Yavaşça eğiliyorum kirlenmiş kalbimi avucuma alıyorum ve sıkı sıkı tutarak yürümeye devam ediyorum. Yol hiç bitmiyor bende hiç durmuyorum.

Kalbimin atışını unutmuşken… anlamsız… gereksiz… 

Bu kadarı yeterliydi. Yetmeliydi.