Değiştiremiyorum

Çok yüksekte , oldukça yüksekte bir uçurumun kenarında parmak uçlarımdayım. Sürekli düşmek üzere… Dibi deniz uçurumun masmavi gök gibi. Bitmeden bir döngüyle çekiyor beni kendine, yavaşça çekiliyorum derinlerine. Bir anda biri tutuyor kolumdan çekiyor beni geriye. Seviniyorum umut dolu arkamı dönüyorum beni kurtaran kişiye sarılmak için bakınıyorum. Tanıyamıyorum. Biri geçiyor ordan önünü temizliyor sadece, bense sadece sanıyorum. Sonra buna alışıyorum. Artık arkamı dönmüyorum. Yine biri yolunu temizliyordur diyip sadece kenara çekiliyorum. Sürekli düşüyorum dizlerimin dibine. Her gece aynı uçurumun önüne geliyorum. Deniz artık mavi görünmüyor tıpkı gök gibi. Alışıyorum her düşüşümde biri kaldırıyor bazen de sadece ben oturuyorum. Bekliyorum bekliyorum bekliyorum. Ama neyi bilmiyorum. Belkide geçmesini.Her şey kayıp gidiyor bende kayıp gitsem şu uçurumdan diyorum. Vazgeçemiyorum bırakamıyorum. Ama neyi bilmiyorum. Belkide kendimi. Korkuyorum korkuyorum korkuyorum. Ama neyden bilmiyorum. Belkide kendimden. Sonra bağırıyorum kızıyorum derin bir nefes alıyorum ve dönüyorum uçurumun başındayım tekrar. Hep aynı döngü… Bitirmek istiyorum bitiremiyorum. Uzanıyorum bulutlara tutunamıyorum. Bir rüzgar okşuyor tenimi. Uyanıyorum aynı uçurum aynı deniz aynı ben. Değiştiremiyorum.