Biraz ince düşünüyoruz

Yaşamaya alıştım. Şimdi nasıl ölebilirim? Şu ilhamsız  ve basit hayata alışmışken nasıl ölümün ilham verici gizeminde sürüklenebilirim? Tüm bu anlamsızlığın altında ezilmişim. Sonu yok gibi hiçbir şeyin. Dertlerin pişmanlıkların suyu kurumuyor. Mum misali eriyip gidiyoruz şu hayatta. Bıraktığımız islerin bir anlamı varmış , yaşamak bir marifetmiş gibi davranıp duruyoruz. Ne aşağılık ama... Yandığımız yetmezmiş gibi etrafımızı da kül duman ediyoruz. Değiştiremediğimiz her şeye alıştığımız için şöyle kuvvetli bir alkış bekliyoruz. Yazıklar oluyor tüm duygularımıza. Tükenip saçmalıyoruz. Her yeni arayış bir kayıp olup çıkıyor. Gittikçe batıyoruz. Birkaç anıyı kafeslemiş ,hatırladıkça özgürleşiyoruz. Kıvılcımları umut edinmiş ısınmayı bekliyoruz. Gölgelerimizden kaçıyoruz. Şu bedenlere sığmak için ne çok hırpalıyoruz kendimizi. Her rengi nasılda uzun uzun anlatıyoruz. Hep bir aitlik arıyoruz. Birşeylere sıkı sıkı tutunmak hiç bırakmamak istiyoruz. İçimize gömüldükçe gömülüyoruz. Düşüncelerimizi saç tellerimize bağlayıp kopunca da üzülüyoruz. Sanırım biraz ince düşünüyoruz.