Kurumuş

Hatalarımın hiçbiri aptallıktan değildi. İçim her yere dağılmış merhamet kırıntılarıyla doluydu. Umarsızca gelişen bir empati vardı içimde. Sığmıyordu çoğu zaman oralara. İnanmak istediğim taraflara tutundum hep.Affettim.Hiç pişman olmadılar ama ben hep affettim. Hiçbir şey olmamış hiç kırılmamış , buruşturulup fırlatılmamış, boğazımda küçük düğümler oluşmamış gibi pişman olmadılar. Gerçeklik algılarım değişti. Tüm merhamet kırıntılarımı yavaşça süpürdüm. Düşünce balonlarımı tek tek patlattım. Sonunda kurtuldum. Özgürce, hiç arkama bakmadan yürüdüm. Yarını düşünmeden yaşadım. Bugüne sıkıca sarıldım. Kurtuldum sandım ama kurtulmamıştım. Tüm heveslerim kaçıp gitmişti. Sağlıklı bir beden içinde kurumuş bir ruhtum ben. Ölüm kadar gerçekti bu.