mavi

Sonra baktım ki hiçbir şey sandığım, umduğum, düşündüğüm gibi değilmiş. Yapayalnızmışım bu hayatta. Bir köşede oturup beklemişim hep. Kimi? Neyi? Neden beklediğimi sormamışlar hatta fark bile etmemişler varlığımı. Yukarılardan herkesi izlemişim. Yavaşça sokaklar boşalmış, çimler sararmış, biraz üşümüşüm umursamamışım. Etrafımdaki tüm yapraklar düşmüş,  bir ben kalmışım. Bırakmışım kendimi, yerlebir olmuşum. Üzerime basıp geçmişler. Yaslanmışım bir ağac, bakmışım yukarı; bulut yok, yıldız yok, ay yok... Bir mavilik büyüdükçe büyümüş içimde,  güneşin sıcaklığı işlemiş tenime. Gökyüzünün yalnızlığı benzemezmiş hiçbirine. Öyle huzurlu, öyle telaşsız,  öyle sessiz...