ruhum alışık

Kocaman bir boşlukta süzülüyorum. Ne düşüyorum ne de yükseliyorum. Tutunacak, bir şeyler arıyorum. Sanki tüm haritalar yanlış. Girilecek yollar kapalı. Tıkılıp kalmışım bu bedene. Nereye dokunsam bin kırık. Ruhuma batan dikenler çok derinlerdeler. Kımıldayamıyorum hiçbir yere. Kocaman bir boşluğa sıkışmışım. Görülecek renk, duyulacak ses kalmamış gibi. Sonsuzlukta savrulmuş. Heveslerimi o kadar sıkı tutmuşum ki kırılmış hepsi. İkinci bir hayatı yaşamanın yorgunluğu var üstümde.