paradoks

Hayatım korkularımı tekrarlamakla geçti. Hep atacağım adımların endişelerinde boğuldum. Kararlarımdan pişmanlık duymamak için net fikirler edinemedim. Stresi yaşam kaynağım haline getirmiştim. İçten içe ertelediğim şeylerin vicdanımda bıraktığı rahatsız edici his bağımlılık halini almıştı. Ne bulunduğum durumdan memnundum ne de değiştirmek için uzun süreli çabalar içerisindeydim. İçimdeki tezcanlılık mücadele ruhumu zayıflatıyordu. Sanki her şey ikinci  denemeden sonra anlamsızlaşıyordu. Aynı döngüde ezilip gidiyordum. Kolay elde edilen  mutluluklarla yitinmeye çalışmak bana yetmiyordu. Çabalamak çok zordu aynı şeyi bilinmeyen sonu için tekrarlamak anlamsız geliyordu. Sonu düşünmek artık yorucuydu.