Basitleştirilmiş duygular

Ben senden vazgeçmedim ki ben sana yüklediğim anlamdan vazgeçtim. Senden vazgeçsem de yine orda bir yerlerde olacaksın yanımdan geçip gideceksin. Ve bu hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Ama sana güzellediğim yakıştırdığım her şeyden vazgeçersem değişir bir şeyler .Yanından geçip giderim oralarda bir yerlerde olup olmaman bende en ufak merak uyandırmaz .  Seni yok edemem , zihnimde yarattığım seni yok edebilirim ancak. Bunlar çok farklı şeylerdir. Her gün 100 den fazla insan geçip gider yanımdan , gider diyorum çünkü buna ben izin veririm yanımda aklımda olurlarsa bu onların kaldığını göstermez sadece ben tuttuğum için içimde bir yerlerdedir. Sende kendin gelmedin kendin kalmadın ben tuttum seni . Sende yerini beğendin biraz dinlendin biraz sevildin, sıkılınca da zaten bırakıp gittin. Tohumlarını attığın hiçbir çiçeği sulamadın. Sulamayacağınız çiçeklerin tohumlarını atmayın. Çünkü hiç var olmamış olmak yok olmaktan iyidir. Deneyimlememek acı bir deneyimden iyidir. Kafamda o kadar önemli mesele , ağlanacak o kadar konu var ki. Hepsini bastırsın diye en önemsiz şeylerle meşgul ediyorum kendimi. Ama o önemsiz şeyler bile yormaya başlayınca anlıyor insan yüzleşmenin paradoksunu. Kendimden esirgediğim asla hak etmediğimi dündüğüm sevgi bende öyle birikmiş bir tutku oluşturmuş ki şimdi onun dilencisi olmuşum. Etrafımdaki herkesin gözlerinin içine öyle bir sevgi isteğiyle bakmışım ki bedenimin alıştığı donuklukta durduğum için kimse anlamamış. Kursağım o kadar kalabalıklaşmış ki boğulmuşum.